Beeldend onderzoek 2020 / Isolatie

Mijn onderzoek gaat over isolatie en verstilling in de stad. Het begon bij de fascinatie naar dat we met zo veel dicht op elkaar leven maar geen weet hebben van elkaar. Wie wonen achter die deuren en ramen? Ik werd nieuwsgierig. In de snelheid van de stad ben ik gaan stil staan en gaan inzoomen.



Ik kijk, zoom in en bevries.

Een moment tussen mij en het huis.

Er is een fijne onrust.

Ik voel me klein.

Ik zie een structuur hoog boven mij en voel op afstand,

alsof mijn hand eroverheen gaat maar ik kan er niet bij.

Het is zacht en koud.




^ Atelier mei t/m juni


Analoge fotografie:



'' Wat als de stroken een klein beetje open waren gedraaid? Zou er dan een strookje kunstmatig licht doorheen schijnen? ''

In februari ben ik gestart met het verspreiden van postpakken met wegwerpcamera's. De pakketten hebben hun weg gevonden door Nederland. 1 wegwerpcamera ging langs bij 9 mensen.





Enkele fotoafdrukken van deelnemers:



Het is klein, licht gewicht, meerdere knopjes en een lens.

Ergens heeft het wat weg van speelgoed.

Maar met dit ‘’speelgoed’’ kan je momenten vast leggen.

En later wanneer jij wilt deze momenten weer terug kijken.

In een grote envelop zitten dan 27 momenten van 10x15cm.

Een miniatuur van de werkelijkheid.

Gemaakt door de camera, maar niet zonder de mens die de camera moet bedienen.

De mens neemt het lichtgewicht zwarte ding in de hand, draait aan de draaischijf kggrr…kggrr..kggrr. Kijkt door de lens en klik.

Wanneer je de camera bij je gezicht vandaan haalt zie je weer de echte werkelijkheid.

Is door de camera een andere werkelijkheid? De naam van de camera is een wegwerpcamera/quicksnap/single use camera/fujifilm.

Een product wat je dus na gebruik wegwerpt.

Maar waar je wel wat voor terug krijgt.

Bakstenen en Polystyreen








Ben je kwijt

kwijt in de ruimte

stopt niet

grijp mis

alsmaar mis








Object van staal en plexiglas met projectie

Projectie is een foto uit de fotoserie van Utrecht Overvecht

Fall apart / Come together


40x40cm


Acrylverf op mdf - 100x70cm


Geinspireerd op drie gevels uit de wijk Utrecht:


'' Ik loop door de straten en kijk. Ik sta stil voor een huis en kader. ''

Drie passen en ik sta bij het volgens huis. Weer drie passen, nog een huis. Weer drie passen, nog een huis. Nummer 11, zachtroze lamellen en een poppetje. Nummer 13, dikke gordijnen, groen. Nummer 15, gesloten lamellen en de tekst HOME. Nummer 17, kanten vitrage met witte nepbloemen in 3 identieke vazen. Nummer 19, een babyblauw rolgordijn met een golvende onderkant, twee lampen, twee vazen. Nummer 21, acht eierdopjes met bloemetjes erin die bewegen. Nummer 23, een cupcake van keramiek, een bruine suikerpot en een uitgedroogde vetplant in pot. Nummer 25, een verticale raamsticker op het midden van het raam. Nummer 27, drie grote kandelaren. Nummer 29, de vensterbank is leeg, het gordijn open, ik zie een kleed, bijzettafel bank en tv. Nummer 31, ik kijk de meneer die op 31 woont recht aan, hij zit in een grote stoel. Ik glimlach, hij glimlacht terug. Ik versnel mijn pas.

Foto's venster - Analoge camera, rolletje uit 2006

Klik op onderstaande foto's om te vergroten:


'' Het is mooi weer. Ik spring op mijn fiets en kom ergens achter bij het spoorwegmuseum uit. Mijn fiets zet ik weg en ga te voet verder. Ik neem alles goed in mij op. Mijn focus ligt op de ramen en vensterbanken. De plek waar men vaak wat spullen tentoonstelt. Een mini inkijkje in het leven achter de muur. De eerste foto is spannend. Is dit niet privacy inbreuk? Ik loop nog door de straat achter het spoor. De zonstraat volgens mij.  De eerste vensterbank waar mijn blik lang blijft hangen en waar ik de camera uit zijn hoes pak is nummer 24. Lamellen en gekke spulletjes, waarom heeft iemand dat daar neergezet? Ik wil een foto maken maar check eerst de hele omgeving, ziet niemand dat ik dit doe? ‘’KLIK’’ Oké, ik loop weer door.

Ja, deze moet op de foto! Gefascineerd gaat mijn oog langs alle details van het huis.

Een deur en raam gedrukt in de bakstenen wand. Een glazen rechthoek. Daarachter twee soorten gordijnen. Drie kandelaren. Zilver met dikke kaarsen. De betonstrook boven de bakstenen muur. Een vlakverdeling van hoekige vormen. Doorbroken door de ovale regenpijp en de boom met organische vormen.

Tot ik het geluid van een auto hoor, ik kijk om en de auto stopt vlak voor me. Zoekt dan rustig een parkeerplek. Zal dit de bewoner zijn van nummer 11? Ik ben benieuwd of de persoon zal passen bij zijn vensterbank. Ik voel me een indringer en loop door. Ik slinger door de wijk op een rustig tempo. Ik maak nog een aantal foto’s, nog steeds als niemand kijkt. En dan het besef: De woningen zijn hoog. Bekijken de bewoners van etage twee en drie mij niet al de hele tijd? ''






Foto op Polystyreen 17x12 cm





MDF 20x70cm

Reflecties





Polystyreen en klei / Schuimrubber en gips / Baksteen met acrylverf


Drie sokkels; verwarmingsbuizen en mdf

Schetsen naar aanleiding van een vensterbank vol met planten

Digitale bewerking op een analoge foto

Polystyreen en gips.


'' Vliegend over de straten en met 1 klik sta ik voor iemand zijn deur.

Het is alsof ik er echt sta.

Sommige huizen geven mij een fijn gevoel, andere totaal niet.

Waar zal ik nu is heen gaan?

Den helder misschien? Hier ben ik nog nooit geweest en nu ineens sta ik ‘’ONLINE” al een kwartier voor iemand zijn deur…. ''




Neem ook een kijkje op de website van HKU - theater presenteert voor het eindwerk van mij en mijn medestudenten:


https://hkutheaterpresenteert.nl/tvg/